#8 Imagin z Louisem :P

No to w końcu się doczekaliście.. ^^
Dodaję imagina z Lou ze specjalną dedykacją dla "Paulinki.." ;)
Jesteś świetna kocham cię.. <333

**************************************************************************

Jestem zwykłą nastolatką, chodzę do zwykłej szkoły, miałam jedną przyjaciółkę, której zawsze ufałam, ale ona niestety musiała wyjechać z rodzicami z kraju, bo jej tata dostał lepszą pracę. Pisałyśmy ze sobą, dzwoniłyśmy, ale to nie było to samo, co spotkać się osobiście i pogadać.

Mam tez dwóch starszych braci bliźniaków, są ode mnie starsi o 4 lata, ale dobrze mnie traktują i kochają mnie. Nie mamy rodziców, zginęli w wypadku samochodowym 1,5 roku temu. Podczas rozprawy sądowej udało się przekonać sąd do tego, żeby moi bracia się mną zajęli, żebym nie musiała iść do domu dziecka.

Mam 16 lat, jestem w 3 gimnazjum musiałam przenieść się do innej szkoły, ponieważ tą, do której chodziłam zamknięto. W nowej szkole czułam się jeszcze bardziej nieswojo niż w starej. Codziennie widywałam inne uczennice, kiedy je mijałam te patrzyła na mnie z miną WTF śmiały się z mojego stylu… m.in., dlatego, że one wszystkie ubierały się tak dziewczęco i wgl. Ja miałam swój własny styl…   najczęściej ubierałam jeansy, duże t-shirty, szerokie bluzy lub koszule w kratę. Zawsze zabierałam ze sobą moje ukochane duże słuchawki. Zawsze na przerwach zakładałam je na uszy zatracając się w muzyce, komponowałam, rysowałam itp.

W nowej szkole wszyscy dzielili się na grupy: popularni, artyści, kujony itd. Nie należałam do żadnej z tych grup. Jestem typowym samotnikiem.. Wszyscy mnie unikają, ja zreszta ich też.

Po szkole zawszę chodziłam do parku tam znajdował się stary, opuszczony dworek, w którym mieszkała moja babcia, miałam do niego klucze. Nikt tam nie chodził, ponieważ było to jedno z najbardziej zapomnianych miejsc w parku. Pewnego razu siedziałam sobie w jednym z pokoi.. nagle usłyszałam, że ktoś buszuje po kuchni. Przyznam, że się przestraszyłam (kto normalny by się nie przestraszył?), ale nie chcąc pokazywać, że się boję poszłam w kierunku skąd wydobywały się hałasy. Weszłam do kuchni ale nikogo tam nie było, zmieszałam się lekko pomyślałam, że może mam jakieś urojenia. Poszłaś z powrotem do pokoju, przekroczyłam próg a na kanapie zobaczyłam pięciu śmiejących się chłopaków. Dobrze wiedziałam kim są, to 1D – sławny boysband oraz najbardziej popularni chłopacy w szkole. Oczywiście byli ode mnie kilka lat starsi, chodzili do tej samej szkoły ale do klas ponad gimnazjalnych. Nagle zobaczyli, że wchodzę do salonu, od razu ucichli i spojrzeli w moją stronę.

-Emm… Co wy tu robicie? – spytałam zdziwiona i lekko zdenerwowana

-Cześć! Na początek jestem Louis, to Ha…

-Wiem kim jesteście! Pytam co tu robicie?! – przerwałam przystojnemu brunetowi

-Byliśmy się przejść i tak wyszło, że zauważyliśmy ten dworek, a że było otwarte postanowiliśmy wejść. – powiedział Liam

-A ty co tu robisz tak apropo? – odparł Zayn

-Em ten dworek należy do mnie… dostałam go w spadku po babci… - na samo to wspomnienie lekko posmutniałaś, ale nie ukrywałaś tego, że nadal jesteś trochę na nich zła.

-Przykro nam – powiedzieli chórem

-Nic nie szkodzi. – lekko się uśmiechnęłam

-Hej a czy ty przypadkiem nie jesteś [t.i] [t.n]? – spytał Liam

-Emm.. no tak to ja. Skąd wiecie jak się nazywam? – odparłam, byłam zdziwiona, że takie gwiazdy znają moje imię i nazwisko

-No jestes przecież siostrą naszych dobrych kumpli ~ Josh’a i Jake’a – powiedział Harry z uśmiechem na twarzy

-A no tak, przecież zapomniałam, że wy się z nimi przyjaźnicie. Ale skąd wiecie, że jestem ich siostrą?

-Dużo o tobie mówili.. – odpowiedział Niall wychodząc z kuchni

-Serio? Nie podejrzewałam, że o mnie mówili. – uśmiechnęłam się w duchu

Po krótkiej rozmowie chłopcy musieli się zbierać.

-Wiesz [t.i] my musimy już lecieć. – powiedział Liam

-Ooo…  szkoda, fajnie mi się z wami rozmawiało – powiedziałam lekko smutna

-Wiesz ja nie mam żadnych planów, jeśli chcesz z chęcią zostanę. – powiedział w końcu Louis

-Emm.. no pewnie zostań, miło by było. – poczułam, że się rumienię po czym odwróciłam się w stronę chłopców

-No to my już pójdziemy. Do zobaczenia jutro w szkole [t.i] – powiedzieli chórkiem

-Tak na razie chłopcy. – uśmiechnęłam się do nich i zamknęłam za nimi drzwi

Poszłaś do salonu gdzie siedział Lou. Widziałam, że był czymś lekko zmartwiony, ale postanowiłam nie drążyć na razie tematu.

-Hej Louis chcesz może coś do picia? – spytałam idąc do kuchni

-Jasne jeśli można prosić to wodę.

Po kilku minutach przyszłam do salony, usiadłam na kanapie obok Lou i włączyłam jakiś film.

Przez cały film czułam wzrok Lou na sobie, ale jakoś nie chciałam się tym przejmować. W pewnym momencie odwróciłam się w stronę Louisa a ten szybko spuścił głowę.

W końcu Lou wyłączył TV i spojrzał na mnie.

-[t.i] ja muszę ci się do czegoś przyznać. Ja… ja nawet nie wiem jak to powiedzieć.

-Może zaczniesz od początku? – odparłam zaciekawiona

-Od kiedy pojawiłaś się w naszej szkole spodobałaś mi się. Ale nie miałem odwagi do ciebie podejść. No wiesz byłaś taka skryta, tajemnicza. Podobało mi się to w tobie. Ja chcę ci powiedzieć, że… cię… Kocham. – byłam zszokowana jego wypowiedzią

„Przecież on mnie w ogóle nie znał, jak to możliwe, że się we mnie zakochał?” ~ pomyślałam

-Wiem, że nie czujesz tego samego, ale nie mogłem tego ukrywać ja… - przerwałam mu delikatnym pocałunkiem

W pewnej chwili poczułam ciepły dotyk jego dloni na moim policzku. Pogłębiłam pocałunek po czym niechętnie odkleiłam się od chłopaka.

-To znaczy, że zostaniesz moją dziewczyną? – spytał, a delikatny uśmiech zagościł na jego twarzy.

-Czy taka odpowiedź wystarczy? – odparłam, po czym znów wpiłam się w jego słodkie usta.

KONIEC. 

****************************************************

Co sądzicie?  Dla mnie lekko nudnawy ale kurcze wena mnie opuszcza.. :P

Czytasz = Komentujesz :D

~Zakręcona ^^