#9 Imagin z Niallem ;P

Mamy tu imagina z Niallem, którego dedykuję mojemu kochanemu "jasnowidzowi" ^^

'Martuś' specjalnie dla cb imagin z twoim mężem.. ;***

*******************************************************

Nareszcie! Londyn! Miasto moich marzeń. Zamieszkałam tu, ponieważ dostałam się do rewelacyjnej szkoły muzycznej, o której marzyłam od dziecka. Jestem tu od kilku dni, a i tak mam masę rzeczy na głowie..

***

2 tyg. później…

Pewnego dnia, zawalona ilością pracy domowej i innych obowiązków szłam chodnikiem przez nie zatłoczone ulice Londynu. Zmęczona całym tym dnie zmierzałam do domu, w tym czasie myślałam nad nową piosenką, która od kilku dni chodziła mi po głowie (ale za żadne skarby nie chciała wyjść na wierzch). W którymś momencie ktoś mnie potrącił. Upadłam, a wszystkie zapiski i piosenki poleciały we wszystkie strony, niektóre wylądowały w kaluży, inne gdzieś dalej. Byłam mega wkurzona, a na dodatek osoba, która mnie potrąciła chyba się spieszyła bo nawet się nie odwróciła żeby przeprosić.

„KRETYN” ~ krzyknęłam, miałam jednak nadzieję, że może tego nie usłyszy, ale jednak się pomyliłam bo już sekundę po wypowiedzianych słowach ktoś stanął nade mną.

-Kogo nazywasz kretynem? – odezwał się winowajca, był dziwnie spokojny

-Idiotę, który mnie potrącił a teraz stoi nade mną i głupkowato się patrzy.. – odpowiedziałam ironicznie nawet nie patrząc na chłopaka

W końcu udało mi się pozbierać wszystkie rzeczy, wstałam, otrzepałam się i spojrzałam na winnego. Był to dość wysokawy, szczupły chłopak w beżowych rurkach i szerokiej bluzie. Na głowie miał czapkę z daszkiem, a na niej założony kaptur. Na nosie spoczywały ciemne okulary, więc nie widziałam oczu, na ustach malował mu się lekki uśmiech. Prychnęłam cicho i odwróciłam się żeby poszukać mojej czapki, która spadła mi z głowy przy upadku. On cały czas stal w tym samym miejscu… tym razem (nie wiedzieć czemu) jego uśmiech stał się bardziej szeroki aż było można zobaczyć jego białe ząbki, na których widniał aparat.

-Co się tak szczerzysz? – spytałam ze złością

Czapka, która mi odfrunęła, po chwili znalazła się w jego ręce.

-A tak o.. lubię się po prostu uśmiechać bez powodu – powiedział po czym oddał mi czapkę

Od razu założyłam ja na głowę, a do tego przykryłam ją kapturem. Zabawnie to musiało wyglądać, bo chłopak był ubrany prawie tak jak ja. Zachciało mi się śmiać, ale zamiast tego wysłałam mu wzgardliwe spojrzenie. On tylko zaśmiał się, a ja zdenerwowana odeszłam.

Po chwili ktoś złapał mnie za rękę i odwrócił do siebie. Chłopak patrząc na mnie zdjął okulary i ukazał swoje, nieziemskie wręcz oczy. Zapewne większość dziewczyn od razu zemdlałaby, ale ja byłam zbyt na niego zła. Dla mnie był on strasznie wkurzający.

-Puść mnie kretynie! Chcę iść do domu a ty mi w tym przeszkadzasz… aha i nadal nie przeprosiłeś. – odparłam wściekła

On tylko znów głupio się uśmiechnął, ale po chwili jakby nie wiedział o co chodzi spytał:

-A niby za co mam przepraszać? Przecież to ty na mnie wpadłaś. – powiedział chamsko

-CO?! Chyba sobie kpisz idioto! Przecież dobrze widziałeś, że nie miałam jak inaczej iść bo na głowie miałam dużo rzeczy… a ty szedłeś sobie jak gdyby nigdy nic więc powinieneś mnie zauważyć, a ty potrąciłeś mnie i mało tego nie przeprosiłeś! Nie lubię takich zarozumialców jak ty. Naprawdę musisz mieć coś z głową, weź się lecz psycholu! – nakrzyczałam na niego. Należałam do szczerych osób, które często nie myślą zanim coś powiedzą, ale musiałam mu to wygarnąć.

W pewnej chwili zza jakiegoś czarnego wana wyłonił się koleś z aparatem i zaczął robić nam zdjęcia. Nie wiedziałam co się dzieję, chłopak tylko szybko pociągnął mnie w stronę jakiegoś samochodu, kazał mi wsiadać, ja choć niechętnie zgodziłam się. Jechaliśmy dość szybko, w trakcie jazdy On włączył radio, akurat leciała piosenka 1D (Włącz to). Lubiłam ten zespół. Zaczęłam cicho podśpiewywać, a chłopak po chwili dołączył do mnie. Po jakiś 10 minutach dojechaliśmy pod wskazany przeze mnie wcześniej adres. Mieszkałam w małym, choć przytulnym domu (byłam tu sama więc nie było mi wiele do szczęścia potrzebne). Stanęłam z nowo poznanym chłopakiem przed wejściem do domu.

On spojrzał na mnie promiennie, uśmiechnął się. Nadal jakoś go nie trawiłam (chociaż może troszkę mniej ^^). W końcu spytałam:

-Jak ty w ogóle masz na imię? – spojrzał na mnie i odpowiedział pytaniem na pytanie:

-Po co ci moje imię skoro mnie nie lubisz?

-Kto powiedział, że nie lubię? – lekko prychnęłam a on zaczął się śmiać.

-I z czego znowu ryjesz? – spytałam oburzona

-Jak ty uroczo prychasz kiedy jesteś zła… hahahaha… Je… haha… jestem Niall – powiedział próbując uspokoić oddech, a po chwili lekko się do mnie przybliżył.

-[t.i] – powiedziałam, byłam lekko zmieszana jego zachowaniem.

W tedy on zdjął kaptur i czapkę. Nareszcie skojarzyłam fakty.

-Ej… przecież ty jesteś Niall Horan co nie? Z 1D.

-No tak… to ja. Znów zbliżył się do mnie i spojrzał na mnie tymi magicznymi błękitnymi tęczówkami. Były jak zaczarowane, prawie się ugięłam… ale nie dałam się. On jednak nie odpuszczał, zbliżał się coraz bardzie i bardziej, aż czułam jego ciepły oddech na twarzy.

Złapał mój podbródek i był już coraz bliżej.. aż w końcu odsunęłam głowę w bok.

-Przepraszam, zrobiłem coś źle? – posmutniał i odsunął się na bezpieczną odległość

-Nie, ja… po prostu… to chyba troszkę za szybko – on wydobył z siebie lekko wymuszony uśmiech.

Było mi go troszkę szkoda, ale jakoś nie mogłam inaczej.

-Rozumiem. Przepraszam…

-Niall, to ja przepraszam… lubię cię ale…

-Ok., ok rozumiem. Za bardzo się pospieszyłem… - uśmiechnął się lekko i poszedł.

Nie bardzo wiedziałam co zrobić. Niby było za wcześnie, ale nie wiadomo czemu cos strasznie mnie do niego ciągnęło.

W końcu ocknęłam się. Niall był kilka metrów ode mnie. Szybko do niego podbiegłam, zasłoniłam mu oczy dłonią, po czym odwróciłam go do siebie i mocno pocałowałam. Chłopak, choć lekko zszokowany oddał pocałunek… całował tak zachłannie, ale zarazem delikatnie i czule jakby myślał, ze zaraz się rozpadnę. Po kilku minutach niechętnie odkleiłam się od niego i szeroko uśmiechnęłam.

-Jednak nie było za wcześnie. W sam raz… - odparłam

-Też tak uważam.. – puścił mi oczko

Po chwili powiedziałam, że muszę już iść, a on złapał mnie w talii, przyciągnął do siebie i delikatnie musnął moje wargi. Poczułam przyjemny dreszczyk na plecach. W końcu znów musiałam się odsunąć. Podeszłam do drzwi, on chwycił mnie za rękę i dał jakiś papierek, pokiwał rękę na do widzenia, odwrócił się i poszedł w stronę auta.

Weszłam do domu cała w skowronkach. Od razu poszłam do salonu po czym klapłam na kanapę. Miałam tyle do zrobienia, ale nie miałam na nic siły. Myśli zaprzątały mi wizje słodkiego blondyna. Nagle przypomniałam sobie o karteczce od chłopaka, wyjęłam ją i przeczytałam: „ZADZWOŃ JAKBYŚ CHCIAŁA SIĘ SPOTKAĆ ŚLICZNA… xoxo” pod tym widniał nr. Tel. Uśmiechnęłam się tylko po czym udałam się w krainę Morfeusza.

KONIEC.

Mam nadzieję że się podoba.. ;)

Czytasz = Komentujesz  ;D

~Zakręcona ^^